«دوچرخه‌سواری ما با جهان هنوز فاصله دارد»
گفت‌و‌گو با رئیس فدراسیون دوچرخه سواری ایران

دویچه وله: وضعیت دوچرخه‌سواران برجسته‌ی ایران فعلاً چه طور است، آیا دوچرخه‌سوارانی هستند که در آینده‌ی نزدیک از این بخت برخوردار باشند که در پیراهن تیم‌های دیگر بتوانند در مسابقات «تور د فرانس» یا دیگر مسابقات بزرگ جهانی شرکت کنند؟

علی زنگی‌آبادی: دوچرخه‌سواری جاده‌ی ما، در بخش در راه، در رده‌بندی آسیا در صدر هستند. پنج نفر از دوچرخه‌سواران ما در شش نفر اول قرار دارند. تیم پتروشیمی اول آسیا است، تیم ملی ایران اول آسیا است و تیم زیر ۲۳ ساله‌های ما هم الان در آسیا در صدر قرار دارد. اما دوچرخه‌سواری آسیا در مجموع از دوچرخه‌سواری دنیا خیلی فاصله دارد. ما این فاصله را باید به مرور زمان جبران کنیم. باید بتوانیم فاصله‌مان را با اروپایی‌ها کم کنیم. درست است که دوچرخه‌سواری ما اول آسیا است، ولی وقتی به مسابقات جهانی می‌روند، در حقیقت حرفی برای گفتن ندارند. البته باید کار شود، باید تلاش بیش‌تری شود. ما دوچرخه‌سواران خوبی داریم، مثل قادر میزبانی و احد کاظمی که این‌ها هم دیگر متأسفانه چند سال آخر قهرمانی‌شان را سپری می‌کنند. یعنی دیگر جوانی‌هاشان را پشت سر گذاشته‌اند و رسیده‌اند به سنی که کم کم باید بیایند به سمت مربی‌گری. امیدوارم که دوچرخه‌سواران جایگزینی که داریم، دوچرخه‌سواران جوانی که داریم بتوانند در تیم‌های بزرگی قرار گیرند.

شما برای دوران ریاست‌تان در فدراسیون دوچرخه‌سواری ایران چه برنامه‌هایی را چیده‌اید که دوچرخه‌سواران ایرانی بتوانند این فاصله‌ای را که با دوچرخه‌سواران جهان دارند، همان طور که خودتان گفتید، جبران کنند و حتی بتوانند روزی هم در تور فرانسه شرکت کنند؟ ساختار برنامه‌ی شما در طول دوران ریاست‌تان چیست؟

در وهله‌ی اول باید زیرساختار را درست کنیم. ما باید پیست‌های متعددی را در کشورمان داشته باشیم. تورهایی را که برگزار می‌کنیم، تورهایی باشند که کیفیت داشته باشند. بتوانیم مسابقات را خوب برگزار کنیم. مربی‌های خوبی را در کشورمان تربیت کنیم. بتوانیم داوران زیادی را تربیت کنیم. دوچرخه‌سواری‌مان را توسعه و گسترش دهیم. شاید الان تیم ملی ما از بین دویست سیصد نفر انتخاب می‌شود. در مجموع، دوچرخه‌سوارانی که در رده‌ی قهرمانی خوب فعالیت می‌کنند، سیصد چهارصد نفر هستند. ما باید تعداد را زیاد کنیم. وقتی تیم ما از بین ۲۰ هزار نفر انتخاب می‌شود، مسلماً شرایط بهتری خواهد داشت و قهرمانان بزرگتری از بین آن‌ها بیرون خواهد آمد. گفتم، هم باید از نظر کمی و هم از نظر کیفی دوچرخه‌سواری را گسترش دهیم، زیرساختار را آماده کنیم تا دوچرخه‌سواران تیم ما در آینده‌ی نزدیک بتواند جایگاه خوبی را در تورهای معتبر و بزرگ دنیا به‌دست بیاورد. نمی‌خواهم گناه را به گردن کسی بیندازم. همیشه هر کسی می‌آید می‌گوید این قبلی‌ها کار نکردند. ولی واقعاً باید این را مدنظر داشته باشیم که در چند سال گذشته دوچرخه‌سواری ما حرکت رو به جلویی نداشته و همیشه در یک سطح باقی مانده است. الان دوچرخه سواری ما که در آسیا مطرح است، چند داور ندارد. یک داور بین‌المللی هم نداریم که حتی در مسابقات آسیایی که بچه‌های ما مدال طلا و نقره و برنز می‌گیرند، یک داور آنجا باشد که قضاوت کند. یا مربی‌ای داشته باشیم که بتواند بچه‌های تیم ملی و تیم جوانان ما را هدایت کند. متأسفانه، گفتم، درجا زده‌ایم، کار نشده است. باید خیلی تلاش کنیم.

اما برنامه‌ی کوتاه‌مدت‌تان برای تحقق این اهدافی که به آن اشاره کردید چیست؟

در کوتاه‌مدت تمام سعی و تلاش ما این است که تیم ملی بزرگسالان‌مان را آماده کنیم برای حضور در مسابقات مختلف و گرفتن سهمیه‌ی المپین. همین الان تعدادی از دوچرخه‌سواران ما این مجوز را دارند که بتوانند در مسابقات قهرمانی جهان که در استرالیا برگزار می‌شود شرکت کنند، به دلیل این که تیم‌مان در آسیا اول است. ضمن این که در نظر هم داریم که کارهای زیربنایی خودمان را انجام دهیم. الان اردوی تیم ملی جوانان ما... الان بچه‌هایی که در اردو هستند، نوجوانان هستند که برای سال آینده بتوانند در رده‌ی جوانان که قرار است درمسابقات قهرمانی آسیا شرکت کنند، از الان مربی‌ها دارند با آن‌ها کار می‌کنند که بتوانند در مسابقات قهرمانی آسیا سال آینده موفقیتی را به‌دست آورند. ضمن این که از دوچرخه‌سوارانی که سال گذشته و امسال در مسابقات جوانان بودند، تعدادی‌شان دعوت شدند و در اردوی بزرگسالان ما حضور داشتند که به مرور زمان باید این‌ها جایگزین دوچرخه‌سواران قدیمی‌مان شوند، در رده‌های تیم‌های ملی و پشتوانه‌ای شوند برای تیم‌های ملی‌مان. نباید آنها را رها کنیم.

در حال حاضر ساختار و سازماندهی دوچرخه‌سواری در ایران به چه صورت است؟ اگر یک علاقه‌مند به رشته‌ی دوچرخه‌سواری بخواهد ورزش محبوبش را پیگیری کند، به کجا باید مراجعه کند؟ آیا باشگاه‌های همگانی دوچرخه‌سواری در ایران وجود دارند؟ چه قدم‌هایی را باید بردارد تا بتواند به صورت رسمی ورزش دوچرخه‌سواری را پیگیری کند؟

ما در مرکز هر استان یک هیئت دوچرخه‌سواری داریم که یکنفر به‌عنوان مسئول هیئت است و در استان مربی دارند و همچنین در شهرستان‌ها نیز هیئت وجود دارد. علاقمندان باید به آنجا مراجعه و ثبت نام کنند و کمی با مربی‌ها هیئت تمرین کنند. اگر تهران باشند، هئیت استان تهران استادیوم آزادی است، دفتر مرکزی آن شیرودی است. محل تمرین‌شان هم استادیوم آزادی است، پارک لویزان است که می‌توانند به مربی‌هایی که در این هیئت فعالیت دارد، مراجعه کنند و برنامه بگیرند و تمرین کنند.

برای شنیدن گفت‌وگو با علی زنگی آبادی لینک پایین صفحه را کلیک کنید!