سال ۱۳۸۸، شکفتن گل‌واژه‌های امید

سال سرازیر شدن اشگ بر گونه مادر، سال فراز آمدن جسارت مدنی بر دیوار بلند وحشت و حاشا. سال گفتن ناگفته‌ها، سال پایان یافتن پچ پچ‌های شبانه، سالی که جامعه جوان از فراز سایه فرتوت خود جهید.

سال ۱۳۸۸ نیز به پایان خود رسید. چو هر بهار، در این دیار، شکوفه‌ها، نوید بخش بهاری دیگر، روئیده نرگس از دل سرد خاک، پیچیده فریاد حق، در بلندای پر تکرار پژواک، در این آستانه نو شدن زمان، که خو می‌گیرد جان با جان، که می‌پیچد کلام در کلاف زمان، گلی می‌نشیند، بوسه زنان بر پیشانی سنگ‌واره‌ی دخمه، بر گونه اسیری نشسته به امید بهار در زندان.

سالی به پایان رسید با این پیام که سالی دگر زاد روز خود را در ضیافت نور، رنگ و نوا، پای‌کوبانه و سرمست، استوار، گشوده سینه، گل و عطر فشان، زده است رقم بر شمارش سرد روز و سال، در حافظه زمان.

در پایان چنان سالی و در آستانه چنین سالی چه باید آرزو کرد؟ آیا آرزوی بهاری بهتر، در آن هنگامه که بگشایند از سیاه‌چال در، که ببویند عطر گل‌واژه‌های آزادی را در هر کوی و گذر، که بیافشانند پیام سنبل را در سکوت شعر، در وادی کلام، در گذشت لحظه، در امید فرجام؟ فرجامی نیک، در پستوی دهه‌های دود، بی‌حاصل گذر کرده از نما‌های نزدیک و دور؟ فروشکافتن جداره خشکیده امیدی متوهم بر زنگار زده آیینه زمان؟

آن‌گاه که به بهار می‌اندیشم، آرزو می‌کنم که زایش دگرباره طبیعت جسارت کند و انسان را نیز از بار گران گذشته برهاند و جوانه‌ای بنشاند بر بستر امید به فردایی که بوی سنبل و بهار می‌دهد. باشد که بهاری بهتر و سالی نیک‌تر سفره‌گستر مردم ایران باشد.

از طرف همه همکاران بخش فارسی دویچه وله برایتان در سال جدید بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. از محبت و اعتمادی که به کارمان دارید بسیار سپاسگزارم. کم شمار نبودند کسانی که با ارسال پیشنهاد و انتقاد در سالی که گذشت یار و یاور دویچه وله بودند. ما را سخت وامدار محبت خود کردند. باشد که در سال آینده نیز بتوانیم شایسته چنین اعتماد و محبتی باشیم. كه بهار اجتماعی برآیند توهم و اراده فردی نیست، نتیجه غیرت و خرد جمعی است.

سال نوی‌ شما فرخنده باد
دکتر جمشید فاروقی
رئیس رادیو و آنلاین بخش فارسی دویچه وله