بسیاری از فعالان سیاسی با آرمانهایی از انقلاب پشتیبانی کردند که بعدا لگدکوب واقعیت شدند. عدهای میگویند بسیار خوشبین بودهاند، عدهای خود را سادهنگر میدانند ، عدهای هم کمابیش با بدبینی به اوضاع مینگریستهاند.
شادی و آزادی، بهمن ۱۳۵۷
سالگرد انقلاب فرا رسید برای سی و یکمین بار و به گمان برخی شاید برای آخرین بار در شکل و شمایل امسال.
انقلاب که شد، بعضی ها نوجوان بودند و پیاده نظام صحنه، بعضی ها میدان دار معرکه بودند و مدعی آن، عده ای هم نظاره گرش.
مخرج مشترک همه این بود که هیچکس تصوری از ایران سه دهه بعد نداشت. حتی آنان هم که امروز قدرت را در دست دارند، تصور نمیکردند روزی این چنین یکه تاز میدان باشند و رودروی لشکری از مخالفان،
مخالفانی که خود از پایه گذاران حکومت پس از انقلاب بودند.
زیادی خوش بین بودیم
میرحسین موسوی اولین و تنها نخست وزیر جمهوری اسلامی امروز وقتی به آنچه قرار بود بشود، و آنچه شد نگاه می کند می گوید:
«در سالهای اول انقلاب اکثریت مردم قانع شده بودند، که انقلاب همه ساختارهایی را که میتوانست منجر به استبداد و دیکتاتوری شود از بین برده است و من هم یک نفر از این جمع بودم. ولی الان چنین اعتقادی ندارم.»
«... وقتی ملت ما میبیند که عملاَ این نیروهای امنیتی و نظامی هستند، که بر پروندههای قوه قضاییه حکم میرانند و در حقیقت این قوه قضاییه است که ضابط نیروهای امنیتی شده است، به این نتیجه میرسیم که ما در دوران اول انقلاب زیاد خوشبین شده بودیم.»
و مهدی کروبی دیگر رهبر مخالفان در بیانیه اش به مناسبت ۳۱ امین سالگرد انقلاب می نویسد:
«در حالی به استقبال سالروز ۲۲ بهمن امسال می رویم که دو رکن جمهوریت و اسلامیت نظام بشدت زیر سوال رفته است.»
او می گوید دیوارهای اعتماد میان مردم و حاکمیت شکسته شده و «میراث امام خمینی و خون بهای شهیدان با بزرگترین چالش سه دهه اخیر» روبرو شده است.
مجمع روحانیون مبارز نیز که اعضای آن، چهره های سرشناس جمهوری اسلامی هستند، در بیانیهی خود نوشته است:
«بسیار تأسف آور است که در حالی سی و یکمین سال پیروزی انقلاب را گرامی میداریم که عدهای از فرزندان انقلاب و وفاداران به راه امام و مدافعان حق و حرمت مردم و خواستاران عظمت و پیشرفت کشور در زندان بسر میبرند و فضای حضور و زندگی بر بسیاری از خدمتگذاران به اسلام، مردم و کشور تنگ شده است و افراط گرایان با سوق دادن حکومت به سوی سرکوب بیشتر از یک سو و تحریک بخشهایی از جامعه به ساختارشکنی از دیگر سو، درصدد افزایش بحران در کشور هستند، امری که بزرگترین زیانکار آن خود نظام خواهد بود.»
پایان یک رژیم − سادهتر از آن چیزی که همگان فکرش را میکردند